#Nieuwe voorzitter VfPf: “Samen kom je altijd verder”
Per 1 maart 2026 heeft VfPf een nieuwe voorzitter: Gijs de Bont. Nieuwsgierig naar zijn achtergrond vroegen we hem waarom hij deze rol op zich neemt. Wat beweegt hem en welke ontwikkelingen en kansen ziet hij in het primair onderwijs? “Gelukkig is de waardering voor het onderwijs de afgelopen jaren een stuk sterker geworden.”
Deel deze pagina:
Loopbaan gebouwd op teamwork
Wanneer Gijs de Bont vertelt over de weg die hem naar het voorzitterschap van het VfPf-bestuur bracht, lopen professionaliteit en samenwerking als rode draden door zijn verhaal. In de menselijke vorm, iets wat je elke dag samen doet: samenwerken, vertrouwen, eerlijk zijn en hoge verwachtingen hebben van elkaar. “Je moet er samen voor willen gaan,” zegt hij. “Dat heb ik misschien wel het meest geleerd in het jeugdtheater, waar mijn loopbaan begon.”
Begin jaren tachtig volgde hij de lerarenopleiding Nederlands en theologie. “In 1986 was er weinig werk in het onderwijs,” vertelt hij. “Bij toeval kwam ik bij het Meespeeltheater terecht, een jeugdtheatergezelschap dat jaarlijks ruim 100 voorstellingen bracht. Teamwork was daar geen abstract begrip. Als jij moet spelen dat je schrikt, moet ik iets doen waardoor jij kúnt schrikken. Je let de hele dag op wat je van elkaar nodig hebt om te presteren. Dat heeft mijn hele loopbaan gevormd.”
Het draait om ontwikkeling
Na zijn theatertijd stond hij vier jaar voor de klas, schreef schoolboeken en werkte in onderhandelings- en crisismanagementtrainingen binnen het gevangeniswezen. Later volgden leidinggevende functies binnen commerciële adviesbureaus. Sinds 2014 is De Bont bestuurder in het onderwijs. Eerst in het vmbo en mbo in het groene onderwijs, daarna ruim zes jaar binnen het speciaal (basis)onderwijs en praktijkonderwijs bij Biezonderwijs. “Als ik terugkijk, draait het overal om ontwikkeling,” zegt hij. “Eerst van kinderen, later van professionals en teams. Hoe werk je samen? Wat heb je van elkaar nodig? Dat fascineert me nog steeds."
Waarom hij ‘ja’ zei tegen VfPf
Bij de keuze voor het voorzitterschap van VfPf valt er voor De Bont veel op zijn plek. Enerzijds sluit de combinatie van onderwijs, arbeidsmarkt en professionele ontwikkeling naadloos aan op zijn brede ervaring. Anderzijds gelooft hij sterk in de rol van sociale partners. “De plekken waar werkgevers en werknemers samen oplossingen bedenken zijn zó belangrijk, zeker in een tijd waarin de politiek soms wat zoekende is. Organisaties zoals VfPf spelen een cruciale rol in het vinden van werkbare, gezamenlijke antwoorden op grote HR- en arbeidsmarktvraagstukken. En ja, dat vind ik gewoon gaaf.”
Vertrouwen boven regels
Wie met De Bont spreekt, merkt al snel hoe centraal vertrouwen voor hem staat. Hij noemt het samen met gelijkwaardigheid en hoge verwachtingen de waarden die hij meebrengt naar zijn voorzitterschap. “Gelijkwaardigheid is iets anders dan gelijkheid. Het gaat erom dat ieder vanuit zijn rol volledig meedoet en verantwoordelijkheid neemt. En dat je eerlijk bent. Kaarten op tafel, niks tegen de borst houden. Zo kom je verder.” Hij vat het graag samen in een uitspraak waarin collega’s hem waarschijnlijk herkennen: “Dun op regels en dik op vertrouwen.”
Netwerk en klankbord
Over concrete plannen voor zijn eerste jaar is hij voorzichtig, met opzet. Hij is nog volop in gesprek met mensen in en rond de organisatie. “Ik ken veel mensen in het land en in Den Haag. Ik hoop dat ik die netwerken kan inzetten om bij te dragen aan de verdere ontwikkeling van VfPf.” Ook wil hij graag een stevige, samenhangende en kritische bestuursploeg helpen vormen. “En ik hoop een goed klankbord te zijn voor de directie.”
Samen een visie neerleggen
Als hij kijkt naar het primair onderwijs als geheel, ziet De Bont zowel kansen als opgaven. Arbeidsmarktkrapte, regionale verschillen, technologische ontwikkelingen zoals AI en de noodzaak om dingen anders te organiseren zorgen voor uitdagingen. Tegelijkertijd ziet hij een sector die sinds corona meer waardering krijgt en waarin sociale partners beter samenwerken dan jaren geleden. Het gezamenlijk sectorplan van raden, bonden en leerlingen vindt hij illustratief: “Dat al die partijen samen een visie neerleggen, dat is echt uniek.”
Gezien worden
Op de vraag welk moment uit zijn jeugd op school is blijven hangen, noemt hij een herinnering aan zijn leraar Nederlands, Karel van de Laarschot. Tot zijn schrik vroeg die hem na de les te blijven. “Hij zei: ‘Ik denk dat jij goed kan schrijven. Wil je samen met mij een schoolkrant oprichten?’ Zogezegd zo gedaan. En dat gevoel van gezien worden… dat heeft me diep geraakt.” Die ervaring voedt zijn motivatie om te blijven investeren in goede onderwijsprofessionals.
Werk-privé-balans
Balans vindt De Bont vooral in beweging. Tot zijn 61ste voetbalde hij zelf nog; tegenwoordig begeleidt hij het team van zijn zoon. Hij wandelt veel, ook tijdens werk. “Mijn een-op-een-gesprekken doe ik het liefst lopend.” Daarnaast houdt hij van reizen, theater en concerten. “Ik heb kaarten voor een concert van Van Morrison. Maar ik laat me ook graag verrassen door vrienden, die me meenemen naar iets waar ik nog nooit van heb gehoord.”
Aantrekkelijke sector
Tot slot deelt hij zijn wens voor het primair en gespecialiseerd onderwijs: “Dat we het nóg aantrekkelijker maken om in het onderwijs te werken. Dat talentvolle mensen graag kiezen voor deze sector én blijven. Want met de beste mensen krijg je het beste onderwijs.”